donderdag 22 augustus 2013

Figaro & me


Uitstelgedrag is weer legendarisch

Liefste lezers,

Sorry dat ik al een tijdje niet heb geschreven in blog. Ik ontdek net dat die bijna 7000 weergaven heeft, wil dat dan zeggen dat ik evenveel lezers heb? Het zou mooi zijn...

Ik ben eindelijk in actie geschoten met mijn eindwerk journalistiek af te maken, nochtans was het jaren mijn DADA, lezen en schrijven over ADHD, dus het zou toch een makkie moeten zijn.

Ach, tussen droom en daad...zijn er privézaken die het arme hoofd van de ADHD'er wel eens op hol kunnen brengen. Ik wil niet teveel in detail uitweiden maar wat ik wel kan zeggen, is dat de dood van mijn geliefde kater Figaro me geen goed heeft gedaan. Mijn liefste dier was al 9 jaar bij mij, viel in augustus uit het raam en is vervolgens aangereden (dat was wat de dierenarts dacht dat er gebeurd was maar ik was er niet, dus), soit hij was in december bijna helemaal genezen van zijn dubbele voorpootbreuk. Op een dag kon hij niet meer miauwen...na een week Metacam, wat niet hielp maar de zaken alleen maar erger maakte,  kregen we de diagnose van lymfeklierkanker. Een tumor had zich vast genesteld in het strottenhoofd van mijn zwarte kater en zou daar ongenadig groeien. De cortisone heeft ons nog 4 maanden gegeven maar op 7 mei moest ik naar de dierenarts om mijn liefje van een langzame verstikkingsdood te vrijwaren. Hij is gestorven in mijn armen...Mijn liefst Figaro, ik mis hem zo!

En nu zit ik hier dus op deze blog, met de adem van de deadline in mijn nek. Ik moet nog twee vrouwen vinden, die ik kan interviewen over hun AD(H)D en welke invloed de late diagnose op hun leven had. Dat is nog het minste van het werk, maar waar ik enorm tegen opzie, is dat ik daar een businessplan aan moet linken en die link zie ik echt niet. Ik zie er ook het nut niet van in, dat is niet iets wat je als journalist moet doen. Als journalist biedt je stukken aan aan een medium en hoop je daarvoor deftig betaald te krijgen, wat ook niet altijd het geval is, journalist worden, dat doe je niet voor het geld (alhoewel er natuurlijk altijd een happy few zijn die er goed van kunnen leven. Daarnet heb ik mijn vierde interview uitgetikt, ik heb al diverse contacten proberen te leggen met mensen van mijn praatgroep en the community waar ik deel van uitmaak, maar het probleem is dat die mensen ook niet altijd on line zijn, want ADHD'ers hebben het meestal ontzettend druk met van alles en nog wat. Hopelijk kan ik twee vrouwen warm maken voor een interview! Ik ben dan ook nog eens redelijk laat er mee begonnen, maar ik moet de adrenaline voelen om gehyperfocust bezig te kunnen zijn en dan zal je zien, dan zijn er nog altijd nevenprojectjes die ik moet afwerken en zo wil ik het eigenlijk ook. Maar ok,  genoeg gezeverd nu, ik ga er terug tegen aan!

vrijdag 25 januari 2013

De werkwinkel

Het wordt tijd dat ik terug wat meer in deze blog ga schrijven. Vanaf nu beloof ik jullie elke week te trakteren op enkele van mijn hersenspinsels. Mijn idee-fixe, zie je, is dat ik beter kan schrijven zonder Rilatine, maar misschien is dit maar een gedacht. Feit is dat ik meer structuur kan aanbrengen met Rilatine en dat zonder het middel ik meer "freewheel" met andere woorden, ik laat me gewoon gaan en laat me meedrijven op de woordenvloed die komt.
Voor degenen die me nog niet kennen (naar het schijnt heb ik wel meer dan 5000 views maar slechts 3 volgers (dus het begrip "succes" is hier alleszins te relativeren) ik ben een 41-jarige vrouw die vecht voor een beter leven. Ik kreeg de diagnose "ADHD" op mijn 36e. Ik wist het op mijn 34e, dankzij een artikel in Humo (13 januari 2004), tevens de verjaardag van mijn geliefde mama. In 2003 kreeg ik een burn out na een hele hoop jobs op 13 jaar gedaan te hebben. Ik durf het aantal niet te noemen, want dat vormt een smet op mijn CV. Ondertussen heb ik wel een hoop voordelen: ik krijg een gratis abonnement van de Lijn, een korting van 40 % bij de NMBS en ik bezit een OMNIO-statuut (verhoogde tegemoetkoming geneeskundige zorgen). Dit laatste is echt nodig want de kosten voor Rilatine bedragen toch zo'n 50 euro per maand en in België wordt Rilatine slechts terugbetaald tot de leeftijd van 18 jaar. Een zeer achterhaalde theorie want het is bewezen dat veel volwassenen nog aan de "stoornis" (ik haat het woord) lijden in hun volwassen jaren. En zeker niet te onderschatten is de vloek de van de diagnose op late leeftijd. U moest eens weten hoeveel ruiten ik al heb ingegooid door ongepaste dingen te zeggen of te doen. Nochtans een persoon met ADHD is meer dan zijn ADHD alleen en dat blijken vele mensen niet te snappen.
Ik ben een beetje zenuwachtig vandaag. Ik moet om 9.45 u vertrekken naar de werkwinkel. Men gaat me eindelijk nog eens begeleiden. Veel verwacht ik daar niet van want de vorige keer heeft dat weinig opgeleverd. Ziet u, men ging me eigenlijk al in april begeleiden maar toen zat ik 5 weken in de gips met mijn rechterbeen ten gevolge van een gescheurde pees. Daarna heb ik nog opnieuw een afspraak gekregen, doch die werd verzet omdat er een andere werknemer kwam en nu zijn we dus al 2013...Om 10.15 u word ik op de rooster gelegd. Ik heb alvast mijn USB-stick bij de hand met mijn 2 CV's: één voor een administratieve job, de andere voor mijn journalistieke prestaties. In 2003 had ik een burn out na een bepaalde job waarin men mij echt niet netjes heeft behandeld. In anderhalf jaar kreeg ik 9 evaluatiegesprekken afgenomen door een dementerende personeelsverantwoordelijke. Dat (en nog andere mislukkingen en ervaringen in het verleden) heeft me zodanig gekraakt, dat mijn besluit vast stond. Ik zou mijn droom volgen die ik al koesterde sinds mijn 18de: journaliste worden. Ik volgde een opleiding van 2 maanden en ging aan de slag. Ik schreef en schreef: muziekrecensies, filmrecensies, verhaaltjes, een monoloog (opgevoerd in de Arenbergschouwburg) artikels voor Het Nieuwsblad, Bruid & Bruidegom, Steps Deluxe, Feeling. Helaas kwam mijn carrière niet echt van de grond en de dood van mijn vader gooide opnieuw roet in het eten. Ik zorg heel vaak voor mijn mama (samen met mijn broer en zus) maar mijn lieve mama heeft ook ADHD en dat nooit willen weten. En ze lijdt aan stemmingsschommelingen (wat heel normaal is na het verlies van een persoon, tenslotte waren mijn ouders 57 jaar getrouwd) die heel erg vermoeiend kunnen zijn.
Waar wil ik naar toe met mijn betoog? Ik wil een deeltijdse job vinden en freelancen (ik ben trouwens terug begonnen aan een 2-jarige opleiding journalist bij Syntra en zit nu in het laatste jaar) maar die deeltijdse job vinden is niet zo evident. Met mijn professioneel verleden is men niet geneigd me uit te nodigen. Ik mag vermelden dat ik een arbeidshandicap heb (document van de VDAB bevestigt dit) maar het is toch beter om niet te zeggen dat ik ADHD heb. Wat moet ik dan zeggen? Dat ik maar 4 tenen heb? Ziet u, het is allemaal zo dubbel. Ik moet mijn ADHD aanvaarden maar ik moet erover zwijgen, liegen, toneelspelen. En dat is iets waar ik moeite mee heb. Hoe kan ik mezelf volledig aanvaarden, als ik het stuk waar ik best trots op kan zijn (want wij zijn creatief, grappig en problem solvers) moet verdoezelen?

maandag 23 juli 2012

Rilatine, de killer van de muze

Het wordt tijd dat ik nog eens in deze blog schrijf. Ik verloor lange tijd de moed en zwalpte door de golven van mijn hersenen. Af en toe klampte ik me vast aan een vlot, kroop erop en bevond me in een rustige zee. Ik heb vandaag 20 mg (MR) Rilatine genomen maar ik wil er vanaf. Na 7 jaar sta ik steeds verder af van wie ik ben. Heeft het me vooruitgeholpen? Dat is een goede vraag. Ja en nee. Rilatine heeft een zekere rust bij me teweeg gebracht maar dat is nu over. Ik heb verschillende inzichten gekregen, dat is waar. Ik ben iets meer georganiseerd geworden, maar heeft het me veel opgeleverd? Ik word een grijze muis. Ik val niet meer op. Mijn angsten komen terug. Ik zit in een Rilatine gevangenis. Dit is niet wie ik ben, dit is wie de mensen willen dat ik ben. Moet ik echt dan blijven tegemoetkomen aan de wensen van de mensen? En willen ze dat eigenlijk wel echt, want de vrolijke, creatieve, enthousiaste van ambitie bruisende Kristiane is nog een schim van zichzelf. Zo zie ik het. Ik zit op een andere plaats in de grot van Plato. Ik ben vastgeketend. Eerst zag ik het licht, nu zie ik alleen de schaduwen. Ja, ik ben vastgeketend. Mijn inspiratie verdwijnt als het ijs in een frigo waarvan de stekker is uitgetrokken. Langzaam maar zeker. Waar is de tijd dat ik schreef zonder er bij na te denken? Hoe vind ik een evenwicht tussen wie ik was en wie ik geworden ben? En, hou ik wel van de nieuwe mij? Levert het mij iets op? Misschien had ik zonder Rilatine niet de wilskracht om mijn eerste jaar journalistiek bij Syntra tot een goed einde te brengen (joepie, ik heb 70 %, dan toch nog iets om mij over te verheugen) maar ik vind geen job. Ik ben zelfs bang geworden om te solliciteren want ik heb iets teveel afwijzingen meegemaakt. En ik moet, ik weet het. Het zijn geen goede tijden voor een 40-jarige met een CV dat duidelijk maakt dat ik een jobhopper ben. Ik wil graag in de media. Ja, ik wil graag schrijvende journaliste zijn bij een magazine, bij een krant. Of bij de radio, of bij de tv. Cultuur is mijn dada. Maar ook gerechtsjournalistiek boeit me. En ja, uiteraard zou ik graag reisverslagen maken. Moet ik kiezen? Als ik niet kies, volgens een kennis uit de media, ben ik "niet authentiek". Kiezen is moeilijk voor me. Ik richt liever mijn pijlen op verschillende mogelijkheden. Zo dik zijn de jobs niet gezaaid in de media. Wie helpt mij? Ik heb een dokter en een psychiater. Regelmatig spreek ik met hen over het minderen van de medicatie, wat zij geen goed idee vinden. Het bevalt hen, een rustige en gestructureerde Kristiane, wiens emoties meer en meer worden uitgevlakt. Het keurslijf waar ik me elke dag in wring, begint met steeds meer en meer te benauwen. Mijn dokter raadt me aan om heel langzaam te minderen. Het heeft me een jaar gekost om van 30 mg naar 20 mg te gaan. Ik moet zelf maar uitzoeken hoe ik moet minderen. Mijn dokter raadt me aan om van 20 mg naar 15 mg te gaan, maar dat is me nog niet gelukt. Eerst moeten die MR's op en dan zal ik langzaam minderen, zien wat dat doet. Maar ik sta zo alleen in mijn strijd. Ik begin stilaan bang te worden voor de gevolgen van Rilatine op lange termijn. Plotselinge hartstilstand, leverproblemen, om nog maar te zwijgen over de schildklieraandoeningen in mijn familie. Wist je dat mensen met schildklierproblemen geen Rilatine mogen nemen? Maar mijn dokter en psychiater vegen die bezwaren weg. Ze claimen dat dit alleen voor kinderen geldt. Alleen, ik moet luisteren naar de stem in mezelf. Die zegt dat een leven zonder medicatie mogelijk moet zijn. Dadelijk ga ik zwemmen. Vanavond, na maanden pauze, zal ik terug yoga proberen. Jammer dat die gescheurde pees (december 2011) roet in het eten gooide. Dank aan hatha yoga om dit naar boven te brengen. 4 jaar heb ik daar mee rond gelopen, dankzij een onzorgvuldige diagnose. 5 weken in de gips en 12 weken immobiliteit hebben me geen goed gedaan. Nu nog 9 keer naar de kinesist. Stilaan wil ik terug yoga, joggen en nu ook meditatie inbouwen. Meditatie in plaats van medicatie, maar één letter verschil maar in de realiteit een hemelsbreed verschil. Onlangs mediteerde ik op mijn eentje, voor ik ging slapen. Heerlijke slaap was dat zonder zorgen en muizenissen die zich door de neurotransmitters van mijn hersenen wringen, als festivalgangers voor wie de hekken zich openen en die ineens allemaal tegelijk binnen willen. Want dat is wat er gaat gebeuren als ik ga minderen: ik ga terug minder goed slapen. Ik ga 's avonds beginnen piekeren en doemdenken over van alles en nog wat. Dus ik moet dit voor zijn. Want de droomloze slaap die ik nu heb, dat is het ook niet. Ik wil geen zombie zijn. I want to be me, myself and I. And if you don't love me like that, it is a pity...But I have the right to decide what I do with MY brain.

AD(H)D een modewoord?

Het kan best zijn dat ADHD een modewoord is maar dat bombardeert degene die het woord in de mond neemt niet meteen tot een "fashion victim". Een term als ADHD gebruik je niet om in te zijn. Degene die waarlijk denkt dat hij aan deze 'stoornis' lijdt,wil niet modieus zijn. Alles in zijn leven is hoogstwaarschijnlijk misgelopen, op een moment dat het goed moest gaan. Uiteraard kan je zeggen dat IEDEREEN dat wel eens meemaakt. Inderdaad, ja wél eens, maar niet de hele tijd. Stel dat je elke keer vol moed een project aanpakt. Alles gaat goed van A tot S en dan ineens heb je daar weer die valkuil, waar je van plan was om uit te blijven. Toch is ie er weer en je kan jezelf wel afschieten dat je die weer niet hebt gezien. Hij komt dan ook wanneer je het niet verwacht. Je denkt dat je alles onder controle hebt en concentreert je zo hard dat je nét daardoor onderuit gaat. Vergeet het dus maar hé, van S tot Z, je kan gewoon niet meer volgen.
Dus: als je met iemand lacht die vermoedt dat hij ADHD heeft (en waarschijnlijk heeft hij het) dan voelt die persoon zich voor de honderdduizendste keer misbegrepen en miskend. Wie gelooft hem nog? Welke plaats is er voor hem op de wereld? Heel zijn leven hoort hij het grootste deel van de tijd verwijten: je bent te druk, je bent chaotisch, je verliest alles, je luistert niet, je bent agressief, je bent een bodemloos vat. Dus als je tegen iemand zegt: ah ja, das mode hé, ADHD, dan duw je hem voor de zoveelste keer in het hoekje van de 'excuustruus' Het kan misschien zo overkomen dat wij uitvluchten zoeken om ons hachje te redden. Jullie ogen kijken zo naar ONS, maar wij zien het als de waarheid, hetgeen we tegen jullie zeggen. We moeten wel iets gaan verzinnen want op den duur worden we bekeken als halve zotten, die te lomp zijn om te donderen en met onze kop altijd tegen dezelfde steen botsen. Wij weten heus wel dat we altijd dingen verkeerd doen, maar we doen het niet expres. Goed, al een paar misverstanden uit de weg geruimd?

vrijdag 3 februari 2012

malende gedachten

De laatste dagen heb ik minder Rilatine genomen. In plaats van 20 MR al een paar dagen 10 mg. Ik begin het te voelen. Ik heb vannacht zitten piekeren. Ik heb angst voor de toekomst. Ik begin weer te doemdenken. Ik heb niet goed geslapen. Sombere gedachten drongen binnen in mijn slaap. Ik probeer me vast te houden aan mijn doel, maar het is niet gemakkelijk. Negatieve berichten overspoelen de media en laat dat nu net de branche zijn waarin ik opnieuw aan de slag wil. Al zegt een leraar van ons dat op journalistiek geen houdbaarheidsdatum staat qua leeftijd maar ik ben ondertussen 40. Op tv zal ik misschien niet meer moeten komen, maar eventueel achter de schermen van het nieuws lijkt me wel een zeer aangename job die mij kan blijven prikkelen. Gebeten ben ik door het nieuws. Al maakt de recessie, die nu officieel is me wel wat droef. Zo is er momenteel op radio 1 een debat bezig over hoe moeilijk 40plussers aan werk geraken.

Al sinds 2003 ben ik bezig een weg te banen naar de roem. Ik volgde een heel dure cursus basisjournalistiek bij Fontys Hogeschool. Ondertussen heb ik al wel wat artikels op mijn naam staan, maar vooral als freelancer. Terwijl ik zo graag de knepen van het vak zou leren op een volwaardige redactie.
In september 2011 begon ik aan een opleiding journalistiek bij Syntra in Tour & Taxis. met volle moed en in het gezelschap van een goede vriend. Die vriend is nu aan het afhaken omdat hij sinds kort een job heeft aangenomen en te moe is om in de cursus te investeren. Dat en nog vele andere factoren doen mijn moed nu tot in de schoenen zakken. Zal ik even het lijstje opnoemen? Mijn vader is nog geen jaar geleden gestorven en ik zit nog steeds in een merkwaardig en dubbel rouwproces. Mijn jongste broer en oudste zus keren zich van mij af. Tenslotte hebben ze 20 jaar amper naar me omgekeken maar na de dood van mijn vader gingen we overeenkomen. Dat verhaal heeft niet lang geduurd. Ze hebben geen oog voor mijn problematiek. In plaats daarvan boren ze me de grond in. Want ik ben een niksnut, een luierik in hun ogen en ik kom alleen maar naar huis voor het geld. Dat terwijl ik nog niet eens aanspraak heb gemaakt op mijn deel. Omdat ik weet dat het nu belangrijk is dat mijn moeder eerst terug gelukkig is. Ik zorg zoveel als ik kan voor haar emotioneel welzijn, wat niet simpel is want mijn moeder heeft ook ADHD. begin maar eens aan een diagnose op 80-jarige leeftijd.
Ik heb al 8 jaar geen vaste job meer gehad. Ik heb in 13 jaar wel 30 jobs gedaan, wat ervoor zorgt dat ik extreem gevoelig ben voor elke volgende afwijzing. Zo solliciteerde ik onlangs voor een job bij de Stad Antwerpen. Een makkie dacht ik, uiteindelijk heb ik toch al 3.5 jaar voor de stad gewerkt in dezelfde functie als die waarvoor ik nu ging (administratief assistente). Desondanks dat ben ik niet geslaagd. Ik zoek uit waarom maar zal nog even geduld moeten uitoefenen, want de selectieproef is nog steeds bezig. Het zal wel aan die verdomde psychotechnische test liggen, vermoed ik.
Ik moet elke euro omdraaien. En nu laat die vriend me in de steek. Ik begin te rekenen. Das dan een meerkost van 40 euro per maand om in de school te geraken. En dinsdag zag ik het niet zitten, want ik heb iets aan mijn voet. Een cyste, wie zal het zeggen. In ieder geval moet ik maandag naar het ziekenhuis voor een MRI scan. "Het kan geen kwaad" dacht ik, het is toch maar videojournalistiek en ik ben de andere lessen wel aanwezig geweest. Plus: ik heb mijn deadline gehaald voor de opdracht (montage van nieuwsitem met tekst). Ik vond het erg leuk om te doen, het was een revelatie om met Moviemaker te werken. Helaas was het nu tv-journalistiek. En die les wou ik absoluut niet missen want één van mijn favoriete tv-journalisten kwam les geven. Nu heb ik dus de les van Faroek Ozgunes gemist en dat zit ik me al de hele week te beklagen. Ik zal hem nu een mail sturen om me te verontschuldigen. Misschien moet ik eerst maar gaan zwemmen. Ook al is het nu min 15 graden gevoelstemperatuur. Gisteren ben ik ook naar het zwembad getrokken en ik was een paar uren heel vrolijk. Maar nu doet de Rilatine zijn werk nog niet. het voordeel is dat ik echt mijn ei kwijt kan, het nadeel is dat ik misschien weer teveel praat. Ik zou zo graag zonder Rilatine leven, maar dat is voorlopig niet aan de orde. Misschien als ik de job van mijn leven vind, maar in deze recessie is dat onwaarschijnlijk. Ik moet blijven hopen, maar het is niet simpel. Dat doemdenken overheerst nu. het is best mogelijk dat mijn PMS nu begint. Ik ben sinds augustus met de pil gestopt en mijn hormoonspiegel is nog steeds niet in balans. Al heb ik wel minder klachten dankzij yoga. Maar hoe moet het verder nu mijn leraar terug vertrokken is naar Mexico? Ik heb kundalini geprobeerd vorige week, maar momenteel draagt hatha yoga nog steeds mijn voorkeur weg. Zo zie je maar, elke keer als ik een structuur vind waar ik me goed in voel, valt alles weer als een kaartenhuisje in mekaar. Geen hatha yoga, een meerkost om op de school te geraken, geen rijbewijs, geen lief om mij te steunen, een disfunctionele familie. Ik moet blijven onthouden dat ik nog steeds veel heb om dankbaar over te zijn, maar het is niet makkelijk.

donderdag 7 juli 2011

Not daddy's little girl

Waar moet ik beginnen? Ik heb al even niet in deze blog geschreven. Misschien met de reactie van Ann. "Je rugzak zit vol met beperkende overtuigingen over jezelf" Ja, Ann, daar heb je gelijk in. En dat komt voor een groot deel door de omgevingsfactoren. Ik ben heel vaak beperkt geweest in mijn leven. Ik mocht niet piano spelen, geen ballet doen, geen muziekschool volgen, kortom elke droom werd in de kiem gesmoord.

Vandaag wordt het er niet beter op. Mijn vader is gestorven op 23 juni. Het verlies van een persoon is voor mensen met ADHD sowieso een droevige zaak die me helemaal ondersteboven schudt. Mijn vader was een ongelukkig mens, niet in staat om zijn dromen waar te maken. Dat werkte hij helaas uit op zijn kinderen. Ik mag geen kwaad over de doden spreken, want dat is niet toegelaten. Maar mijn vader sukkelde de laatste vijf jaar erg met zijn gezondheid. Mijn moeder stond hem altijd bij.

Mijn laatste gesprek met mijn vader was redelijk, een paar weken geleden. Maar er zijn dingen gebeurd in het verleden die niet goed zijn voor een kind met ADHD. Ik werd niet aanvaard zoals ik ben. Niemand wist wat er met mij aan de hand was, dus ik werd beschouwd door hem als een lastig en brutaal kind. Ik had alleen liefde en affectie nodig en dat kon hij me niet geven.

Nu rust hij onder de groene zoden en is mijn belangrijkste taak mijn moeder zo goed mogelijk bij te staan. Zij heeft ook ADHD, maar bij haar is het nog veel erger dan bij mij. Het mens is 79 en heeft ontzettend veel miserie gekend. Ze heeft zich ook 57 jaar weggecijferd in een huwelijk waarin ruzie dagelijkse kost was. Niet echt om een voorbeeld aan te nemen. Vandaar dat ik nu nog alleen ben. Ik heb nooit echt het gevoel gehad dat mijn vader me graag zag. Dat deed hij als het hem uitkwam. Die momenten waren zeldzaam. Het doet pijn dat het niet anders was.

Moet ik opsommen welke ellende me sinds begin mei ten deel is. Amandelinfectie, streptococcen (nog steeds), de dood van mijn vader en nu de afwijzing van Goedele. ik citeer: "We beschouwen het niet als representatief voor adhd. Het zou niet eerlijk en correct zijn naar andere mensen met adhd toe om de stoornis op deze manier af te schilderen.
We hopen dat je een oplossing vindt voor je moeilijke situatie en wensen je veel succes met eventuele publicaties in andere tijdschriften."
Dus nu moet ik eigenlijk nog een succesverhaal schrijven over hoe vrouwen met ADHD toch een positief leven kunnen leiden. Wel, dat is niet het geval! En er zijn veel mensen met ADHD die het artikel wel representatief vinden.
Afwijzing, afwijzing, opnieuw. Hoe lang moet ik dit nog verdragen? Komaan, Kristiane, sta op en sta recht en ga er terug tegenaan, zeg ik tegen mezelf. Maar het doet pijn weer eens niet begrepen te worden. Het doet pijn weer eens niet opgenomen te worden in de kliek.

maandag 23 mei 2011

de lijdensweg van een journaliste met een deadline

Vandaag is mijn deadline voor het maandblad Goedele. Ik heb genoeg tijd gekregen voor mijn artikel. Ik leed niet aan uitstelgedrag. Ik ben op tijd begonnen. Mijn artikel is voor 95 % klaar, maar de perfectionist in mij kan het niet loslaten.

Ik had het erg moeilijk de laatste weken. drie weken geleden viel ik ten prooi aan een amandelonsteking, die mij twee weken teisterde. Dankzij antibiotica heeft men die in bedwang gekregen. Vorig weekend kon ik dan naar de opening van het MAS. na dat weekend, bespeurde ik twee rode plekjes op mijn been. Afgelopen dinsdag ging ik naar de dokter, om een stop uit mijn oor te verwijderen. Dat lukte niet meteen, dus ik moest gedurenden enkele dagen oordruppels nemen. Ik wees de dokter op mijn been. "Wat is dat?" vroeg ze. Nogal een onnozele vraag voor een dokter, lijkt me. Ik vroeg haar of ik er zalf mocht aan doen. "laat het maar zo, antwoordde ze. Vrijdag ging ik terug voor de oorstop. De rode opgezwollen vlekken, die steeds groter werden,baarden me zorgen. "heb ik je geen zalf gegeven?" vroeg ze? "Neen, u hebt gezegd dat ik er niets moest aan doen" Ze schreef me een soort cortisonezalf voor. Die ging ik braaf halen. het voelde even als verluchting, maar de volgende dag waren mijn benen erg opgezwollen. De bulten werden groter en er kwamen er bij. Voor alle zekerheid ging ik naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis. die verwezen me naar een dokter van wacht, omdat het zaterdag was. Ik srompelde met al mijn kracht naar Deurne. Daarna naar de apotheek van wacht, maar ramp oh ramp, door mijn paniekaanval, was ik vergeten mijn sis-kaart mee te nemen. Op de het papier dat aan de apotheek hing, was er nog een adres in mijn buurt. Dat adres stond er niet op het papier van de balie in Deurne. ik vroeg nog aan de dame aan het onthaal, is dat alles van apothekers van wacht? ja, antwoordde ze, vandaar dat ik een helse toch moest afleggen, naar Deurne, waar men me dwong om de volle pot te betalen. Ik beet dan nog even door, ging thuis mijn SIS-kaart halen en toog naar de apotheker in mijn buurt. de diagnose van de laatste dokter luidde: "gebeten door een insect aan het water" Hij schreef me antibiotica voor. Weeral, dat is al de tweede keer in een paar weken. Gisteren was het heel erg. Ik kon amper gaan; er sneden messen in mijn benen. Ik besef eens te meer dat gezondheid het hoogste goed is.

Vandaag heb ik voor de zevende keer mijn artikel verbeterd. Kill your darlings, het is moeilijk. het is ook moeilijk om in 12.000 tekens de complexiteit van een leven te beschrijven waarin men laat gediagnosticeerd wordt. Ik heb 13.620 tekens, 1620 tekens te veel...Heel moeilijk heb ik het om te kiezen wat er uit moet. Misschien moet er niets uit, heb ik al vernomen. Nu het artikel nog doorsturen....Ik ben zo bang om dat te doen, want er zal altijd wel iets om te verbeteren zijn. Ik wil gewoon dat het perfect is. Ik heb geen zin meer in afwijzing. Ik heb echt heel hard mijn best gedaan. Had ik dit gekunnen zonder de wilskracht die mij wordt gegeven door Rilatine? Ik weet het niet...Ik zou zo graag leren leven zonder Rilatine maar ik ben zo bang van de chaos. En van nog veel meer. maar ik wil nog eens verliefd zijn...en dat lukt me niet meer. Misschien heb ik teveel meegemaakt?

woensdag 27 april 2011

je verstoppen of uit de kast komen?

Het heeft geen zin om je "aandoening" te negeren. Het beste is dat je zo snel mogelijk weet wat je valkuilen en je sterktes zijn en dan aan je sterktes gaan werken. Verstoppen heeft geen zin, het kost veel te veel moeite en jij wordt er niet beter van!

Sinds ik weet dat ik een artikel mag schrijven voor Goedele, heb ik een heel fijn gevoel. Mijn jarenlange research naar wat ADHD is en wat het bij mij allemaal teweeg heeft gebracht, blijkt eindelijk vruchten af te werpen.

Mijn taak op aarde, ik denk dat ik het eindelijk weet, is naast schrijven, het taboe rond ADHD opheffen en er een positieve twist aan geven. ADHD hebben kan heel veel voordelen opleveren (naast een gratis abonnement voor de Lijn en een reductiekaart van 50 % bij de NMBS). Ik heb lange tijd gezwegen en ik zwijg nog als ik moet solliciteren, maar met een wrang gevoel. Mensen zouden beter blij zijn dat ze iemand met ADHD tegenkomen, want die persoon geeft hen de kans een andere kijk te krijgen op de wereld zoals ze is.

Er zijn verschillende manieren waarop ADHD’ers met hun aandoening omgaan:

Sommigen willen het niet weten dat ze het hebben, want ze leiden een succesvol leven en zien hun aandoening niet als een stoornis. Ze zijn opgegroeid in een veilige omgeving en hebben voldoende liefde en stimulans gekregen om te doen wat ze graag doen. Deze mensen zijn ook niet geneigd om te zeggen dat ze ADHD hebben, want het probleem is dat ADHD veel te negatief wordt bekeken. Er is een grote mentaliteitsverandering nodig.

Anderen weten het vanaf hun kindertijd en als ze volwassen zijn, weten ze het te kanaliseren. Maar: ADHD’ers zijn slecht zelfkenners en zien vaak niet welke invloed ze hebben op hun omgeving.

Sommigen worden pas laat gediagnosticeerd en nemen medicatie. Dankzij medicatie en therapie zijn ze in staat zichzelf echt te ontmoeten. Zo leren ze ermee om te gaan en kiezen ze er zelf voor of ze impulsief zijn of niet omdat ze zich bewust zijn van hun valkuilen.

Anderen worden niet gediagnosticeerd en wanneer ze er door de omgeving op gewezen worden, steken ze hun kop in het zand. Ze zijn tegen medicatie maar ze schuwen geen zelfmedicatie. Dit uit zich door middelenmisbruik. Impulsen volgen, kan een ook een vorm van zelfmedicatie zijn.

Iedereen is anders, de ene heeft meer last van symptomen als vergeetachtigheid of dingen niet op zijn plaats leggen, de andere is dan weer continu met zijn gedachten ergens anders en lijkt niet te luisteren. De ene komt te vroeg, de andere komt altijd te laat. Het komt erop aan te zien, wat je valkuilen zijn, daaraan te werken en dan je te focussen op je talenten. Want je hebt het een heeel leven lang, dus je kan je ADHD beter omarmen en te vriend houden, dan ben je in staat om bergen te verzetten.

ADHD’er zijn unieke mensen en ze verdienen waardering. Het zijn visionaire denkers, gangmakers.